- ที่ปรึกษา : ดร.สิทธิโชค สินรัตน์
- May 7, 2026
- 1:58 pm
การค้า การลงทุน โลจิสติกส์ เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
ผู้เรียบเรียง : น.ส.ยุวรินทร์ ประวีณ์กาญจน์, น.ส.ศศิธร ภู่ระหงษ์, น.ส.เกศรินทร์ ศรีล้อม
ที่ปรึกษา : ดร.สิทธิโชค สินรัตน์
เขตปกครองตนเองหนิงเชี่ยหุยตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 66,400 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตอนบนของแม่น้ำเหลือง ทิศเหนือติดกับมองโกเลียใน ทิศใต้ติดกับมณฑลกานซู่ ทิศตะวันออกติดกับมณฑลส่านซี ภูมิประเทศทางใต้เป็นที่ราบสูง ภูมิอากาศแบบกึ่งอบอุ่นกึ่งแห้งแล้งเป็นหนึ่ง พื้นที่ ได้รับแสงอาทิตย์มากที่สุดในประเทศจีนและมีพายุสายมาก พื้นที่ทางเหนือลาดต่ำเป็นบริเวณที่ราบหนิงเซี่ย พื้นที่โดยทั่วไปสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,100 – 2,000 เมตร ทิศเหนือเป็นพื้นที่ทะเลทรายเขตหนิงเซี่ยหุยแบ่งการปกครองออกเป็น 5 เมือง ได้แก่ นครอินชวน(เมืองเอก) เมืองสือจุ่ยซาน เมืองจงเว่ย เมืองอู่จง และเมืองกู้หยวน เมืองหลวงและศูนย์กลางคือ นครอินชวน (พื้นที่ 4,467 ตารางกิโลเมตร / ประชากร 2.2 ล้านคน) และมีจำนวนประชากรโดยประมาณ 7.35 ล้านคนโดยมีประชากรชาวมุสลิมอาศัยอยู่ราว 2.52 ล้านคนหรือคิดเป็น 1 ใน 3 ของประชากรทั้งหมดในพื้นที่ ส่งผลให้ภูมิภาคนี้เป็นตลาดที่มีศักยภาพสูงมากสำหรับการบริโภคสินค้าและบริการตามมาตรฐานฮาลาล ทรัพยากรแร่ธาตุ เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยมีทรัพยากรแร่ธาตุที่สำคัญ โดยมีปริมาณสำรองซิลิกาสูงถึงประมาณ 5,000 ล้านตัน ซึ่งถือเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ นอกจากนี้ยังมีทรัพยากรถ่านหิน ยิปซัม และแมกนีเซียมในปริมาณมาก จึงถือเป็นพื้นที่ที่มีศักยภาพด้านทรัพยากรแร่ของจีน พลังงานหมุนเวียน พื้นที่ดังกล่าวเป็นฐานการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียนที่สำคัญของจีน โดยเฉพาะพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลม เนื่องจากมีระยะเวลาแสงแดดมากกว่า 2,800 ชั่วโมงต่อปี อีกทั้งยังมีแนวลมแรงบริเวณเทือกเขาเฮ่อหลานซึ่งเอื้อต่อการพัฒนาแหล่งพลังงานลมในส่วนผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) จากข้อมูลล่าสุดในช่วงครึ่งปีแรกของปี พ.ศ. 2568 (มกราคม–มิถุนายน) เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยมีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศรวม 1,405.98 พันล้านหยวน และมีอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจร้อยละ 5.9 เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันของปีก่อนหน้า รายได้ประชากรรายได้สุทธิส่วนบุคคลที่ใช้จ่ายได้จริง (Per Capita Disposable Income) มีอัตราการเติบโตเพิ่มขึ้น ร้อยละ 5.7 รายได้ประชากรในเขตเมือง ขยายตัวเพิ่มขึ้น ร้อยละ 4.8 รายได้ประชากรในเขตชนบท ขยายตัวโดดเด่นที่ ร้อยละ 7.5 สะท้อนถึงการกระจายรายได้และการเติบโตของภาคเกษตรกรรมในพื้นที่
โครงข่ายคมนาคมมีความพร้อมทั้งทางบกและทางอากาศ โดยมีทางหลวงสายหลัก G109 และ G213 เชื่อมต่อระหว่างเมือง มีแม่น้ำหวงเหอ (แม่น้ำเหลือง) เป็นเส้นเลือดใหญ่ทางธรรมชาติ สนามบินหลักที่ใช้ในการขนส่งและเดินทางคือ สนามบินนานาชาติอินชวนเหอตง (Yinchuan Hedong International Airport) นอกจากนี้ยังมี ระบบรถไฟมีเส้นทางรถไฟหลักเชื่อมต่อกับมณฑลใกล้เคียง การคมนาคมทางถนนและรางรถไฟช่วยอำนวยความสะดวกในการเดินทางและขนส่งสินค้า
รูปที่ 1 ทำเลที่ตั้งของเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
สินค้าผลิตหลัก
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยกำลังขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ “นโยบาย+เงินทุน” เพื่อยกระดับอุตสาหกรรมไวน์สู่สากลอย่างเต็มรูปแบบ โดยเน้นการบูรณาการวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเข้ากับระบบการผลิตไวน์คุณภาพสูงจากเชิงเขาเฮ่อหลาน พร้อมทั้งเร่งดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศและบ่มเพาะผู้ประกอบการส่งออกที่มีชื่อเสียงกว่า 30 ราย เพื่อขยายส่วนแบ่งตลาดทั้งในและต่างประเทศผ่านกลยุทธ์ช่องทางออฟไลน์ในงานแสดงสินค้าระดับชาติ และช่องทางออนไลน์ผ่านแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซยักษ์ใหญ่รวมถึงการใช้ Influencer เพื่อสร้างการรับรู้และกระตุ้นยอดขายอย่างก้าวกระโดด ซึ่งการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วนี้ถือเป็นโอกาสเชิงรุกที่สำคัญสำหรับผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะในกลุ่มสินค้าอาหารแปรรูปและสินค้าฮาลาลที่ได้รับความนิยมสูงในพื้นที่ เนื่องจากหนิงเซี่ยมีประชากรชาวมุสลิมจำนวนมากและมีระบบโลจิสติกส์ในเขตปลอดภาษีที่ทันสมัยรองรับการนำเข้าจากไทยที่เติบโตสูงถึงร้อยละ 502.72 ในช่วงต้นปี 2568 ดังนั้นการเตรียมตัวเข้าร่วมงาน China-Arab States Expo ครั้งที่ 7 ในช่วงปลายเดือนสิงหาคมนี้ จึงเป็นช่องทางหลักที่ สคต. ณ นครเฉิงตู แนะนำให้ภาคธุรกิจไทยใช้เป็นเวทีในการเจรจาธุรกิจและสร้างเครือข่ายความร่วมมือทางการค้าเพื่อเจาะตลาดจีนตะวันตกอย่างยั่งยืน
รูปที่ 2 สินค้าผลิตหลักของ เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
สินค้าส่งออกจากประเทศจีนมายังประเทศไทย
การส่งออก ไทยเป็นคู่ค้าอันดับที่ 5 ที่ส่งออกมากที่สุด รองจาก อินเดีย สหรัฐอเมริกา เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น และเป็นอันดับ 1 ของกลุ่มประเทศอาเซียน ส่งออกไปไทย 5 อันดับแรกได้แก่
1) ไลซีน และเกลือ เป็น “กรดอะมิโนจำเป็น” ที่สัตว์ไม่สามารถสร้างเองได้ การเติมไลซีนลงในอาหารสัตว์ ช่วยให้สัตว์ดึงโปรตีนจากกากถั่วเหลืองไปใช้สร้างกล้ามเนื้อได้ดียิ่งขึ้น ช่วยลดต้นทุนการเลี้ยง
2) มันฝรั่งแปรรูปแช่แข็ง เป็นการนำมันฝรั่งสดมาผ่านกระบวนการ “เพิ่มมูลค่า” โดยการหั่นเป็นรูปทรง แล้วนำไปลวกและทอดผ่านน้ำมัน ก่อนจะเข้าสู่กระบวนการแช่แข็งแบบรวดเร็ว เพื่อคงสภาพเซลล์พืชไว้ ทำให้เมื่อนำไปทอดซ้ำหรืออบจะได้เก็บรักษาได้นานข้ามปี
3) เม็ดพลาสติกโพลีโพรพิลีน มีความโดดเด่นเรื่องความทนทานต่อความร้อน (จุดหลอมตัวสูงกว่า 160 องศาเซลเซียส) และทนต่อสารเคมีได้ดี จึงนิยมนำมาผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ที่ต้องรับแรงกระแทก
4) โซเดียมกลูตาเมต คือเกลือของกรดกลูตามิกที่สกัดได้จากกระบวนการ “หมักทางชีวภาพ ” โดยใช้แป้งมันสำปะหลังหรือกากน้ำตาลเป็นวัตถุดิบหลัก หน้าที่หลักคือการทำปฏิกิริยากับตัวรับรสบนลิ้นเพื่อกระตุ้นรส “อูมามิ” ซึ่งช่วยดึงรสชาติธรรมชาติของวัตถุดิบอื่นๆ ให้เด่นชัด
5) กราไฟต์สังเคราะห์ ผลิตจากการนำปิโตรเลียมโค้กหรือน้ำมันดิบมาผ่านกระบวนการ Graphitization ที่อุณหภูมิสูงกว่า 2,500 องศาเซลเซียส เพื่อให้ได้คาร์บอนที่มีโครงสร้างผลึกสมบูรณ์และมีความบริสุทธิ์สูงมาก
รูปที่ 3 สินค้าหลักประเทศจีนมายังประเทศไทย
สินค้าส่งออกประเทศไทยไปยังประเทศจีน
การนำเข้า ไทยเป็นคู่ค้าอันดับที่ 16 ที่หนิงเซี่ยนำเข้ามากที่สุด และเป็นอันดับ 1 ของกลุ่มประเทศอาเซียน นำเข้าจากไทย 5 อันดับแรก ได้แก่
1) ผลไม้และถั่วแช่แข็ง ซึ่งเป็นการยกระดับสินค้าเกษตรไทยอย่างทุเรียนและมังคุดด้วยเทคโนโลยีการถนอมอาหารเพื่อส่งออกไปยังตลาดระยะไกลโดยยังคงรสชาติเดิม
2) ยางธรรมชาติที่ผ่านกระบวนการทางเทคนิค หรือยางแท่ง (STR) ที่มีการควบคุมสิ่งเจือปนและสมบัติทางกายภาพให้เป็นมาตรฐานสากลเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมล้อยางระดับโลก
3) ชิ้นส่วนและอุปกรณ์สินค้าอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นกลุ่มสินค้าตัวกลางในห่วงโซ่การผลิตที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งของภาคการผลิตไทย
4) เครื่องมือวัดตรวจสอบ อันเป็นหัวใจสำคัญของการควบคุมคุณภาพ (Quality Control) ในโรงงานที่ต้องใช้ความแม่นยำสูงทั้งในเชิงกลและระบบดิจิทัล
5) อุปกรณ์ไฟฟ้าที่มีหน้าที่ทำงานอิสระ ซึ่งครอบคลุมเครื่องจักรหรืออุปกรณ์ที่ประกอบสำเร็จและพร้อมใช้งานได้ทันทีในระบบวิศวกรรมหรือสายการผลิตอุตสาหกรรม
รูปที่ 4 สินค้าหลักประเทศไทยไปยังประเทศจีน
โลจิสติกส์ไทย – จีน
การขนส่งด้วยรถบรรทุกเป็นวิธีที่นิยมใช้ในการค้าระหว่างไทยกับจีนโดยใช้เส้นทาง(R3A) ซึ่งเชื่อมต่อจากเชียงรายผ่านประเทศลาวเข้าสู่จีนที่ด่านบ่อเต็น-โมฮานในมณฑลยูนนานจากนั้นจึงกระจายสินค้าไปยังเมืองต่างๆของจีนรวมถึงพื้นที่ทางตะวันตกของประเทศ ข้อดีของการขนส่งรูปแบบนี้คือสามารถขนส่งสินค้าแบบ Door-to-Door ได้เหมาะสำหรับสินค้าที่ต้องการความรวดเร็ว เช่น ผลไม้สด สินค้าเกษตร และสินค้าอุตสาหกรรม การขนส่งทางรถไฟการขนส่งทางรถไฟมีความสำคัญมากขึ้นหลังจากเปิดใช้เส้นทางรถไฟจีน-ลาว ซึ่งเชื่อมต่อการคมนาคมระหว่างลาวกับจีนที่เมืองคุนหมิงและสามารถเชื่อมกับเครือข่ายรถไฟของจีนไปยังเมืองต่างๆ ทั่วประเทศ รวมถึงหนิงเซี่ยทำให้การขนส่งสินค้ามีความสะดวก รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากขึ้น หนึ่งในเส้นทางสำคัญคือโครงการ New Western Land–Sea Corridor (NWLSC) ซึ่งเชื่อมโยงจีนตะวันตกกับภูมิภาคอาเซียน โดยเส้นทางตัวอย่างเริ่มจากเมืองอินชวนไปยังฉงชิ่งต่อไปยังกวางซีผ่านท่าเรือซินโจวและส่งต่อมายั ท่าเรือแหลมฉบังของไทยเป็นการขนส่งแบบ Multimodal Transport ที่ใช้หลายรูปแบบร่วมกันเช่น รถไฟ รถบรรทุกและเรือช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและลดต้นทุนโลจิสติกส์ได้ประมาณ 20% เมื่อเทียบกับการขนส่งทางทะเล การขนส่งทางบกมีบทบาทสำคัญในการเชื่อมต่อโครงข่ายการคมนาคมระหว่างประเทศและการกระจายสินค้าไปยังพื้นที่ต่างๆ ได้อย่างทั่วถึงนอกจากนี้ยังช่วยสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจชายแดนและเพิ่มความสะดวกในการขนส่งสินค้า ทำให้เกิดความเชื่อมโยงทางการค้าระหว่างประเทศไทยกับประเทศเพื่อนบ้านและภูมิภาคจีนตอนในมากยิ่งขึ้น
รูปที่ 5 การขนส่งทางบก
การขนส่งทางน้ำเป็นอีกหนึ่งรูปแบบสำคัญของระบบโลจิสติกส์ระหว่างประเทศไทยกับประเทศจีน โดยเฉพาะการค้าระหว่างไทยกับพื้นที่ตอนในของจีน เช่น เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย แม้ว่าหนิงเซี่ยจะไม่ได้ติดทะเลโดยตรง แต่สามารถเชื่อมโยงการขนส่งทางน้ำผ่านระบบการขนส่งหลายรูปแบบ (Multimodal Transport) โดยใช้ท่าเรือสำคัญของจีนในการเชื่อมต่อกับประเทศในอาเซียนรวมถึงประเทศไทย การขนส่งทางน้ำเป็นรูปแบบการขนส่งที่มีต้นทุนต่ำและสามารถขนส่งสินค้าในปริมาณมากได้ จึงเป็นช่องทางสำคัญสำหรับการค้าระหว่างประเทศ โดยเฉพาะสินค้าอุตสาหกรรม วัตถุดิบ และสินค้าเกษตรแม้ว่าหนิงเซี่ยจะเป็นพื้นที่ตอนในของจีน แต่สามารถขนส่งสินค้าไปยังท่าเรือสำคัญของจีนผ่านระบบรถไฟหรือรถบรรทุกก่อนส่งต่อไปยังประเทศต่างๆทางเรือ เช่น ประเทศไทย การพัฒนาเครือข่ายโลจิสติกส์ดังกล่าวช่วยให้หนิงเซี่ยสามารถเข้าถึงตลาดโลกได้สะดวกมากขึ้น เส้นทางการขนส่งสินค้าทางน้ำระหว่างไทยกับจีนส่วนใหญ่ใช้ท่าเรือสำคัญของทั้งสองประเทศ เช่น ท่าเรือแหลมฉบังของประเทศไทย และท่าเรือในเขตกว่างซีของจีน เช่น ท่าเรือชินโจว ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายโลจิสติกส์ที่เชื่อมจีนกับอาเซียน โดยทั่วไปการขนส่งสินค้าจากหนิงเซี่ยจะเริ่มต้นจากการขนส่งสินค้าทางรถไฟหรือรถบรรทุกไปยังเมืองสำคัญ เช่น ฉงชิ่ง หรือกว่างซี จากนั้นจึงส่งต่อไปยังท่าเรือชินโจว่าและขนส่งทางเรือมายังท่าเรือแหลมฉบังของประเทศไทย การขนส่งสินค้าระหว่างหนิงเซี่ยกับประเทศไทยมักใช้ระบบการขนส่งหลายรูปแบบร่วมกัน ได้แก่ การขนส่งทางรถไฟ ทางถนนและทางน้ำ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบโลจิสติกส์รูปแบบการขนส่งดังกล่าวช่วยลดต้นทุนด้านโลจิสติกส์ เพิ่มความรวดเร็วในการขนส่งสินค้าและช่วยให้สินค้าจากจีนตอนในสามารถเข้าถึงตลาดอาเซียนได้ง่ายขึ้น การขนส่งทางน้ำมีความสำคัญต่อการค้าระหว่างประเทศในด้านการลดต้นทุนด้านโลจิสติกส์และการขนส่งสินค้าปริมาณมากในแต่ละครั้งอีกทั้งยังช่วยเพิ่มโอกาสทางการค้าระหว่างประเทศและเป็นช่องทางสำคัญในการเชื่อมโยงเศรษฐกิจระหว่างประเทศไทยกับประเทศคู่ค้าในภูมิภาคต่างๆ
รูปที่ 6 การขนส่งทางน้ำ
3. การขนส่งทางอากาศ
การขนส่งทางอากาศเป็นรูปแบบโลจิสติกส์ที่สำคัญระหว่างประเทศไทยกับเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยของจีน เนื่องจากสามารถขนส่งสินค้าได้รวดเร็วเหมาะกับสินค้าเกษตรสด อาหารแช่แข็งและสินค้ามูลค่าสูง เช่น อิเล็กทรอนิกส์และสินค้าอุตสาหกรรม ศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศของหนิงเซี่ยคือ ท่าอากาศยานนานาชาติหยินชวนเหอตงซึ่งตั้งอยู่ใกล้เมืองอินชวนและเป็นสนามบินหลักของภูมิภาคสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศ สนามบินแห่งนี้มีรันเวย์ยาวประมาณ 3,600 เมตรและทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าและผู้โดยสารของหนิงเซี่ย รวมถึงเป็นประตูสำคัญในการเชื่อมโยงการค้ากับต่างประเทศ โดยทั่วไปสินค้าจากประเทศไทยจะขนส่งจากสนามบินหลัก เช่น ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จากนั้นจะบินไปยังเมืองศูนย์กลางของจีน เช่น กวางโจว ฉงชิ่งก่อนส่งต่อไปยังสนามบินอินชวนในหนิงเซี่ยแล้วกระจายสินค้าไปยังภูมิภาคต่างๆ ของจีนตะวันตกในบางกรณีมีการเปิดเส้นทางขนส่งสินค้าอากาศระหว่างจีนกับประเทศไทยโดยตรง เช่น เส้นทางขนส่งสินค้า กุ้ยหยาง–กรุงเทพฯ ซึ่งสามารถขนส่งสินค้าได้ประมาณ 18 ตันต่อเที่ยวและใช้เวลาประมาณ 48 ชั่วโมงตั้งแต่การเก็บเกี่ยวจนถึงการส่งมอบสินค้าและสินค้าที่นิยมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศไทยกับจีน ได้แก่ ผลไม้สด เช่น ทุเรียน มังคุด และลำไย รวมถึงอาหารทะเลสดและแช่แข็ง สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ชิ้นส่วนอุตสาหกรรมและสินค้าเกษตรพิเศษ เช่น ผลิตภัณฑ์อาหารฮาลาลจากหนิงเซี่ยซึ่งเป็นสินค้าที่มีความต้องการเพิ่มขึ้นในตลาดต่างประเทศ การขนส่งทางอากาศมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนระบบโลจิสติกส์ระหว่างประเทศ เนื่องจากช่วยเพิ่มความรวดเร็วในกาเคลื่อนย้ายสินค้า ลดระยะเวลาในการขนส่งและเพิ่มประสิทธิภาพของห่วงโซ่อุปทาน นอกจากนี้ยังช่วยส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศไทยกับหนิงเซี่ยโดยเฉพาะสินค้าที่มีมูลค่าสูงหรือสินค้าที่ต้องรักษาคุณภาพระหว่างการขนส่ง
รูปที่ 7 การขนส่งทางอากาศ